در مرکز لینکلن، معتاد به تاب خوردن و بازگشت به زمین رقص

سه تابستان پیش، در یک شب اواسط جولای، مارگارت باتیوچوک در حال آموزش اصول اولیه لیندی هاپ در یک صحنه در فضای باز در مرکز لینکلن بود که میکروفون او قطع شد.

این آخرین شب از سوئینگ شب نیمه تابستان بود، یک سنت بیش از 30 ساله که در آن نیویورکی‌هایی که وسواس زیادی به رقص شریک داشتند – یا صرفاً در مورد آن کنجکاو بودند – به یک زمین رقص وسیع در Upper West Side هجوم آوردند.

Batiuchok به یک مگافون تغییر مکان داد، اما به زودی مشخص شد که مشکل فراتر از مشکلات فنی است: بخشی از سمت غربی منهتن قدرت خود را از دست داده بود و تا چند ساعت آن را به دست نمی آورد.

از رقصندگان خواسته شد تا قبل از غروب خورشید در آن شب پراکنده شوند و برخی اکنون به شوخی می گویند که خاموشی سال 2019 یک فال بد بود.

در سال 2020، همه‌گیری ویروس کرونا در شهر گسترش یافت و مرکز لینکلن مجبور شد برای اولین بار از زمان شروع آن در سال 1989، سوئینگ نیمه تابستان را لغو کند. در سال 2021 دوباره لغو شد.

لانا ترنر، 72 ساله، ساکن هارلم که از او به عنوان قهرمان انجمن رقص تاب در مرکز لینکلن یاد می شود، روزهایی را به یاد می آورد که او و رقصندگان همکارش بدون اقامتگاه تابستانی معمول خود بودند.

“یک وجود داشت مقدار زیادی ترنر گفت: از انرژی فروخورده.

در ژوئن، این انرژی دوباره آزاد شد: زمین رقص به مرکز لینکلن بازگشت و افراد عادی دوباره با دوستان و چهره های آشنا جمع شدند. آنها لزوماً نام خانوادگی یکدیگر را نمی دانستند، اما مدتها بود که در زندگی یکدیگر ثابت بودند.

مای یی که بیش از 20 سال است که در Midsummer Night Swing می رقصد، می گوید: “تو متوجه می شوی که آنها برایت مهم هستند، حتی اگر آنها نیمه غریبه باشند.” “مثل “اوه خدای من، تو هستی.” اینجا ما از این جان سالم به در بردیم!»

یکی از افرادی که یی معمولاً فقط در هنگام رقصیدن می بیند، ترنر است که تقریباً در همان زمان شروع به شرکت در سوئینگ شب نیمه تابستان کرد. یی ترنر را به یاد می آورد که سال به سال روی زمین می رفت و همیشه چیزی نفیس می پوشید. (مد چشم نواز ترنر مورد توجه بیل کانینگهام، عکاس مد نیویورک تایمز قرار گرفت.)

در یک شب تانگو در تابستان امسال، یی و ترنر، با پوشیدن لباس زرد تا زمین با طرح طاووس، با دیگر شرکت کنندگان قدیمی گپ زدند و در مورد مدت زمان انجام رقص شریک در طول همه گیری بحث کردند. برخی از آنها یک سر روبان یا طناب را نگه می دارند و شریک زندگی خود سر دیگر را نگه می دارند تا بتوانند بدون دست زدن به یکدیگر متصل شوند. برخی به صورت مجازی در کلاس ها شرکت کردند و زمانی که می توانستند شخصاً با دیگران برقصند، برای محافظت از دستکش و ماسک استفاده می کردند.

“این یک اعتیاد نیست. من می توانم در هر زمان متوقف شوم!» در حالی که زوج ها در آغوش محکم دور او تانگو می زدند، آناهی آنتارا گفت.

آنتارا گفت، زمانی که او پنج شب در هفته در جریان سوئینگ شب نیمه تابستان که معمولاً سه هفته طول می‌کشید می‌رقصید، یک پیام صوتی داشت که به سادگی می‌گفت: «می‌دانی من کجا هستم».

رویدادی که رقصندگان به آن بازگشتند با دفعات قبل متفاوت بود. برای سال ها، سوئینگ شب نیمه تابستان در پارک دامروش برگزار می شد. امسال، رقص دوباره در میدان بود، جایی که 33 سال پیش زمانی که جشن سالگرد مرکز لینکلن به یک سنت سالانه تبدیل شد، شروع شد. (در سال 2008 به دلیل ساخت و ساز در میدان به پارک دامروش منتقل شد.)

برای بازگشت بزرگ برنامه، مرکز لینکلن، کلینت راموس، طراح لباس و صحنه برادوی را استخدام کرد تا یک سالن رقص در فضای باز پر زرق و برق در میدانی بین ساختمان های بزرگی که اپرای متروپولیتن، باله شهر نیویورک و فیلارمونیک نیویورک را در خود جای داده است، ایجاد کند. این توپ که Oasis نامیده می شود، دارای یک توپ دیسکو به قطر 10 فوت، یک صحنه آینه ای و یک پیست رقص آبی برقی بود که راهی برای تشویق رهگذران داشت، بسیاری از آنها ترجیح می دادند در حاشیه بنشینند، شراب بنوشند و تماشای نمایش را تماشا کنند. .

باتیوچوک که پیشکسوت نهایی Midsummer Night Swing است که در دو رویداد اول با استاد رقص سوئینگ فرانکی منینگ اجرا کرده است، گفت: “این بیشتر شبیه یک مهمانی است، مانند یک جشن.”

یکی دیگر از تغییرات مهم امسال: ورود رایگان بود. در اصل، شرکت‌کنندگانی که می‌خواستند در طبقه اصلی برقصند، ورودی پرداخت می‌کردند، در حالی که دیگران می‌توانستند سالسا و رومبا را در حومه‌ها به عنوان گروه موسیقی در پارک پخش کنند.

رویدادهای رقص رایگان – که در آگوست به پایان رسید. 6- نسبت به سال‌های گذشته افراد بیشتری را به خود جلب کرد، نه همه آنها رقصنده‌های جدی، که باعث نارضایتی افراد عادی شد مبنی بر اینکه یافتن شرکای ماهر سخت‌تر است. مرکز لینکلن شرکت کنندگان امسال را 54000 نفر تخمین زد. به گفته این سازمان، در سال 2019، Midsummer Night Swing حدود 15000 دارنده بلیط را به زمین رقص کشاند و 23000 نفر دیگر در اطراف آن حضور داشتند.

و شاید بزرگترین تغییر: نام Swing شب نیمه تابستان حداقل در حال حاضر ناپدید شد. امسال، رقص اجتماعی زیر چتر جشنواره تابستانی شهر لینکلن بود که شامل کارگاه‌های آموزشی برای کودکان، کنسرت‌های ارکستر و شعرخوانی بود.

سبک های رقص هنوز متنوع بود. از جمله پیشنهادات این فصل: لیندی هاپ، آفروبیت، هاوس، سالسا، زیدکو، دیسکو، مرنگ، تانگو، فلامنکو، سبک آزاد و سالن رقص.

رقصندگان با انواع داستان های پشت سر هم آمدند: زنی 67 ساله که شوهرش را متقاعد کرد که از پاریس نقل مکان کند تا بتواند با بزرگان سالسا شهر نیویورک برقصد. یک دربان 24 ساله که با دوستان کلیسای خود شروع به شرکت در مراسم کرد. یک مادر 53 ساله مبتلا به سرطان مرحله 4 که برای یافتن شادی می رقصد و آن را “نیروی زندگی” می نامد.

آنها برای ارتباط با تاریخ فرهنگی خود می رقصیدند.

Taneeka Wilder، 41 ساله، ساکن برونکس که رقص Lindy Hop را شروع کرد، گفت: “داشتن رقصی که توسط جامعه ما، توسط اجداد ما ایجاد شده است، نوعی انعطاف پذیری است.” . .

آنها برای سلامتی خود رقصیدند.

جوآن سواین که از 14 سالگی می رقصید، گفت: «در 72 سالگی، فشار خون من عالی است، زمانی که مخفیانه وارد کلوپ شبانه پالادیوم در خیابان 14 شرقی شد. دکترم به من گفت، هر کاری که می کنی، به آن ادامه بده.»

و آنها برای ارتباط انسانی رقصیدند، چیزی که بسیاری در طول اوج بیماری همه گیر از آن محروم بودند. در اینجا، طبیعی است که دست یک غریبه را بگیرید و برای یک یا دو آهنگ او را با هم ببرید. (حتی این خبرنگاران هم خود را در پیست رقص وسوسه کردند.)

ورونیکا کابزاس، 42 ساله، که ماه گذشته در یک شب سالسا از هیجان می درخشید، گفت: “در طول کووید متوجه شدم که به جز تماس های انسانی، چیزی که بیش از همه از دستم برمی آید رقصیدن بود.” “این شما را در موقعیت باز بودن برای ملاقات با یک فرد جدید قرار می دهد.”

تعداد کمی از شرکت کنندگان در این رویدادها ماسک می زدند و همه موافق بودند: زوم نمی توانست با رقص زیر ستاره ها مقایسه شود، و همچنین نمی توانست در خانه با جارو به عنوان شریک رقصید، کاری که سواین به یاد می آورد که در خانه اش در محله بدفورد-استیوسانت بروکلین انجام می داد.

در یکی از شب‌های پایانی فصل، درست چند روز قبل از تخریب Oasis، رقصندگان سوئینگ برای ارکستر رنسانس هارلم گرد هم آمدند، همان گروهی که در سال 2019 در حال اجرا بود.

دبلیو آر تاکر، 88 ساله، که نام رقصش تامی تاکر است، شرکای خود را در کت و شلوار کتانی کرم و فدورای مشابه جذب کرد.

پس از انتقال به نیویورک از فلوریدا در سال 1954، او به طور منظم در سالن رقص ساوی در هارلم حضور داشت. تاکر، که برای حدود یک دهه در رویدادهای رقص اجتماعی در مرکز لینکلن شرکت کرده است، رقص را دلیلی می داند که او را از “مشکلات” دور نگه می دارد. او در طول همه گیری متوقف نشد، حتی اگر مجبور بود این کار را به تنهایی در خانه انجام دهد.

تاکر گفت: «نیویورک نزدیک بود بمیرد، اما من در خانه رقصیدم. “اینجا بودن در حال حاضر مانند یک زندگی جدید است.”

Alina Bentley

کاوشگر. کارشناس سفر. متخصص قهوه. طرفدار تلویزیون عمومی متخصص پرشور بیکن. برگزار کننده آماتور محقق فرهنگ پاپ.

پاربرگ سایت

تماس با ما